Dünya yıkılmış, 
Memleket batmış,
Bir işler dönüyor,
Haberim yokmuş gibi yapsam daha iyi.
Nereye baksam puslu,
Gözlerim mi kurumuş, kaşınıyorlar.
Uzaklardan,
Bazen bir akordeon sesi duyuyorum. 
Hafif bir neşe var.
Biraz ona kapılıyorum. 
Oysa ne yediğimin, ne içtiğimin pek tadı yok. 
Sonra sokakların arasına dalıyorum.
Evlerin pencerelerinde ışıklar, 
Hepsi birbirine ne kadar yakın,
Yine de kimse kimseye tanıdık değil.
Benim bir beklentim yok. 
Belki akordeonu çalanı bulsam,
O yeter.
Hadi neyse, en azından biraz umut var.